Astra

the doberman and cervical disc disease 563607550dee7Astra de Dobermann

Als gedragstherapeut , gedragstester, trainer of hoe dan ook vergaar je naast de juiste scholing vooral veel kennis in het vak door ervaringen. Met al heel wat jaren werkzaam te zijn in het vak zijn er van die honden die je nooit zult vergeten, tenminste in mijn geval , ik herinner me trouwens vaak wel de honden maar niet de mensen :) Het zijn de juist de honden waarvan je kunt leren in mijn vakgebied, als je er voor open staat.

Het is alweer 20 jaar geleden dat ik, met al voorliefde voor het ras, een Dobermann tot mijn zorg kreeg voor een aantal weken. De hond ,we noemen hem even Astra, heeft met zo velen anderen , mij in een aantal weken veel geleerd. Astra had een complexe orthopedische ingreep nodig. Ik werkte op dat moment in een gespecialiseerde orthopedische kliniek. Na de ingreep mocht Astra niet veel wandelen, moest rustig bewegen maar moest toch zijn energie kwijt. Het was een jonge hond van 17 maanden. Ik stond aan het begin van mijn studie K9 trainer en daarom kreeg ik de zorg over Astra in de kliniek. Het baasje vloog nl voor een aantal weken naar het buitenland en een pension was 'auser frage'. Dus al snel werd besloten Astra bleef bij ons in de kliniek, waar ik zorgde dat hij zijn natje, droogje, pilletje, wandeling enz kreeg.

Astra bleek een stijfkop hij nam de pillen van niemand anders aan en kon dan uit de hoek komen. Doordat ik bekend was met het ras en geen schrik voor hem had en gewoon zijn pillen gaf zonder twijfel, accepteerde hij het van mij wel. Dat was mijn eerste les, nooit twijfelen en geen gezeur maken van iets dat gewoon moet. Ik behandelde Astra met respect en hij mij, we hadden een bijzonder band. Maar dat was niet zijn enige les. Ook bij het uitlaten liepen we tegen een probleempje op. Astra kon niet met andere honden overweg. Hij viel uit als ze te dicht bij kwamen, een overblijfsel van zijn pijn. Nu liet ik hem al vaak tussendoor in mijn witte kliniek jas uit, dus bleven mensen al op afstand, dat hielp. Astra mocht zich niet opwinden vanwege zijn operatie aan zijn achetrpoot, dat was nog een klus. Vooral in pauzes als we een stukje verder gingen lopen was het oppassen. Na de eerste weken werd het een issue, we liepen steeds verder en kwamen dan ook vaker honden tegen. Op dat moment bedacht ik een eerste trainingsoefening voor Astra, die ik nu nog vaker gebruik en sinds jaren als een vast onderdeel in mijn hondenschool aangeleerd wordt. Astra leerde ik o.a. de oefening draai-om en rust, zodat hij veilig langs andere honden kon lopen zonder zich op te winden. Astra was niet in de kliniek om getraind te worden maar enkel om verzorgd te worden, maar toch de training kwam erbij omdat hij rustig moest blijven. Als derde leerde Astra mij hoe ik hem voldaan en bezig kon houden omdat hij zich steeds meer begon te vervelen. Het begin van passieve bezigheidsoefeningen was eveneens begonnen. Al met al ben ik Astra gaan missen nadat hij weer naar huis ging. En nog steeds denk ik bij het zien van een Dobermann aan hem.

Het weerzien : Na twee jaar stond ik bij de voordeur van een andere kliniek waar ik werkte, plots hoorde ik een man luid roepen naar zijn hond "rustig rustig rustig" ik herkende de stem en zag achter de geparkeerde autos Astra aan komen rennen , die mij in de armen vloog. Wat een geweldig weerzien en vooral de woorden van zijn baasje erbij "ik wist hij had iets herkenbaars in de neus toen we uit de auto stapten, hij was niet meer te houden". Lieve Astra je had mijn hart gestolen, des te zwaarder was het dat je enkele maanden later naar de praktijk gebracht werd voor schouwing, je leefde niet meer .... na twee keer checken zag ik dat jij het echt was. Je  was s'nachts plots in een pension overleden. Ik heb je geaaid en zag je bolle buik ...... we wisten genoeg.  Je baasje belde vanuit het buitenland terwijl ik naar je op tafel keek.

Dag lieve Astra dank je voor je lessen ! Mijn laatste woorden aan hem xxx

Patricia Spee

Kynologisch gedragstherapeut